Follow:
Browsing Tag:

Tasikmalaya

    021 Taman Kanak-Kanak

    TK = Taman Kanak-Kanak : Kleuterschool
    AURI = Angkatan Udara Republik Indonesia
    Bapak-bapak : Vaders

    TK is afkorting van Taman kanak-kanak en ik heb op Taman Kanak-kanak Angkasa gezeten in my geboortestad Tasikmalaya. Deze kleuterschool is behoort van AURI . Elke morgen brachte de bus mij naar de kleuterschool. De bus is ook van AURI en haalde ook bapak-bapak/vaders/de personeels van AURI om naar hun werk te brengen. Myn moeder maakte voor mij ontbijt/lunchbox en elke dag wat anders zoals gekookte/gebakken eiren, rice, fruits etc. en water mee in waterfles. Wij droegen schoolkleren aan (Orange jurkje met witte blouse), witte sokjes en zwarte schoentje (helaas heb ik geen foto van 🙁 ) Ik denk dat ik cute was toen ik mini Dhini was :blush: :hihi: grapje! Tijdens buitenspellen/pauzetijd..Ik ging spellen natuurlijk en ik kon aardig schommel doen..ja…heeeeeel hoog. Het was leuk 😉 verder ben erg shy persoon (volgens de lerares ook).
    Tot 12 uur `s middag zatten wij elke dag op kleuterschool. En terug naar huis brachten de bus ons veilig weer thuis. Als ik nu terugdenk, was ik eigenlijk te oud voor kleuterschool maar toen die tijd moest eerst kleuterschool voordat naar basisschool dus dat moest wel …als ik nog goed begrijp maar vind eigenlijk niet leuk want op basisschool ben de oudste, denk ik of misschien was er 1 of 2 die dezelfde leeftijd met mij (dat zou blij zijn voor mij 😀 )

    Niet zo spannend verhaaltje maar het was leuk om iets te herinneren 😉
    Op naar volgende deels

    Share

    020 Bapak…..oleh-olehnya ya..!

    Bapak : Papa
    Oleh-oleh : Souvenir
    Cium : Zoenen

    Laaaaaaaange tijd heb ik niet meer over mij gepost sinds my laatste deel 019. Dus ik denk toch tijd om weer te schrijven. Misschien is dit niet leuk voor jullie maar ik ga toch gewoon door 😀 :bleh:

    Sinds wij in andere huis woonden, riepen wij vaak tegen onze vader voordat myn vader naar werk ging “Bapaaaak….oleh-olehnya ya? (Papaaaaa….Souvenir ja?)” Elke ochtend om 7 uur riepen wij zo tegen onze vader…en om 5 uur nam onze vader wat voor ons en elke dag anders….van keukenspeelgoed, poppejes van papier tot pennen. Sommige dingen kregen wij aparte pencils of pennen en myn vader zei “Dit is uit Germany of Amerika ofzo. Voor ons het maakten niet uit als maar nam hij wat voor ons mee :D.

    En meestal kregen wij zoenen (cium) voordat onze vader naar zijn werk ging, maar terug niet …denk ik. Wel als wij naar bed ging…altijd gezoend worden en meestal kietel want onze vader had snor :hihi:
    Het deed beetje zeer als na geschoren en rende wij meestal en zei….nee….ik wilde niet gezoend worden maar onze vader vond het leuk :huahua:

    Op naar de volgende deel

    Share

    019 Verhuisd 1

    We hebben vaak verhuizen en vanaf wij weer in Tasikmalaya woonden, ga ik tellen. En dus dit is 1ste keer verhuizen. Wij verhuisden niet zo ver weg van ander huisje. Het huis had er een slaapkamer (zoals de ouwe) maar dan er andere kamer en iets meer ruimte zoals woonkamer, grote kamer, keuken en ook badkamer en ook terrastje. De ander kant van ons huis is buurvrouw die 2 kindjes had.

    In de gedeelte grote kamer stond myn bedje..ik weet het niet meer waar sliep myn oude zus 😀 Ik zat toen al in kleuterschool, myn oude zus zat op basisschool en myn jonge zusje is nog piepklein (baby). Hier begon nieuw avontuur.

    To be Continued…!

    Share

    018 Myn zusje viel bijna in de put

    gendong (indonesische taal) : rug dragen
    ais (Soendanese taal) : baby/klein kinderen dragen

    Ik ga verder met my verhaal :klik:

    Als onze moeder druk was, pasten wij (myn oude zus 8 jaar en ik 6 jaar) op onze zusje. Myn oude zus droeg onze zusje met samping (batik). Dan konden wij buiten spellen. Wij noemen di gendong of di ais (soendanesse taal).

    Achter ons huis was er put..best diep…die put is tussen de huizen dus weinig ruimte maar voor een persoon kon wel langs lopen. Wij liepen vaak langs die put als wij naar andere kant wilden spelen. En toen was er een jongetje (iets ouder dan ons leeftijd)… ik wist niet meer hoe oud onze zusje was toen het gebeurde (ik lette het niet op!), viel onze zusje bijna in de put. Gelukkig kon my oude zus onze zusje met snelle refleks vasthouden. Anders….. :rolloog: oeh….! Wij waren allemaal geschrokken (die jongen ook natuurlijk). Die jongen rende snel weg. Wij gingen snel terug naar huis, gelukkig vlakbij..nog in de buurt.
    Thuis vertelde myn oude zus aan onze vader. Myn vader was kwaad :kwaad: en zocht die jongen en bla…bla…met grrrrr stem. Sinds die accident durfde niet meer die jongen rare dingen doen. Tot nu toe heb geen flauw idee hoe was gebeuren per ongeluk of met stoute dingen die jongen deed. En myn oude zus herinneert ook niet meer hoe allemaal kon gebeuren.

    Share

    017 Myn jonge zusje is geboren

    Toen myn moeder zwanger was voor de derde keer, wilde myn vader een jongetje. Wij konden niet echo laten doen toen die tijd. Dus dat werd echt verassing natuurlijk over geslacht van de baby. Op 25 augustus 1977 is myn jonge zusje geboren en myn vader gaaf haar een mooie naam Dewi Indah Widyawati. We noemen haar Dewi of Ewie. Myn vader vindt niet erg dat de baby een meisje is…want het belangrijk is gezond moeder en baby.

    Na bevalling van myn zusje, sliep myn moeder met haar. Myn oude zus en ik sliepen samen met onze vader in woonkamer want het huis maar 1 slaapkamer hebben.

    Ik helpte moeder zoals kolf wassen (van glass met rode bal), onze zusje oppassen als onze ouders afspraak haden. Helaas hebben wij geen baby foto van haar, wel foto toen in kleuter zat.

    Share

    014 Begin nieuw leven in Tasikmalaya

    Tumbas (javanse taal) = Meser (Soendanese taal) = Beli (Indonesisch) = Kopen (nl)
    Antri = wachtrij

    Ik ga vandaag verder met verhaaltje dat wij naar Tasikmalaya terug verhuisden.
    We woonden in woonwijk Benda. Daar huurden myn ouders een huisje niet zo groot maar ook niet te klein net zoals het huisje in Jogja. Het huisje heeft maar2 kamers : 1 slaapkamer en 1 woonkamer, nee …geen keuken en dus als myn ibu kookte dan op terras en ook geen eigen badkamer. Wij douchden in openbare badkamer (opendak) niet zo ver weg van ons huisje..Liep gewoon door (geen 2 minuten) dan zag je de openbare badkamer. Myn ibu zei altijd.. “Heni…Dhini..ging snel douchen voordat antri (wachtrij te staan voor de openbare badkamer te douchen). Drukte tijd was meetal om half 7 uur in de morgen en 5 uur in de middag. Achter ons huis was er sumur (waterput, water hier water halen) om water te halen voor drinken maar eerst moet gekookt worden (boil water).
    Achter de openbare badkamer was er vijver. Daar zag ik de kinderen in de vijver zwemen. Ik durfde natuurlijk nog niet en had nog geen vriendinnen want ze begrepen my taal (javanese taal) nog niet.

    Op een dag vroeg myn ibu mij om wat iets (vergeten wat…zeg maar kroepeok dan) bij de waroeng (kleine toko..soort kios) te kopen. Ik kon toen niet Soendanese taal spreken. Ik zei tegen de verkopster “Tumbas kroepoek mbok?” De verkoperster verstond helemaal niet. Ze staarde mij gewoon en ik wist ook niet wat moet zeggen. Gelukkig kwam myn oude zus en zei tegen de verkoopster dat graag kroepoek kopen (meser krupuk).

    Op naar volgende deel…

    Share

    013 Tasikmalaya of Yogyakarta?

    Time verhaaltje :klik:

    Op een dag vroeg myn ibu aan ons. Eerst vroeg ze aan myn oude zus “Heny..waar wil je wonen..Tasik of Yogya?” Myn oude zus antwoord is Yogya dan vroeg myn moeder aan mij en jij Dhini “Waar wil je wonen?” Ik zei “Tasikmalaya”

    Een paar dagen later woonde ik in een ander huis en andere stad. En de stad is Tasikmalaya, onze geboorte stad en ons huisje in Kampoen Benda. Ik wist het niet wat was de reden dat wij terug naar Tasikmalaya. Misschien is de reden dat myn moeder graag dichtbij eigen familie woonde. Ik kan wel begrijpen als dat zo is want myn moeder was nog vrije jong (ongeveer 19 jaar oud) en ze had al 2 dochters namelijk myn oude zus en ik. De echte reden om in Tasikmalaya te wonen…dat heb ik tot nu toe aan myn moeder niet gevraagd of misschien wel…ben vergeten 😀

    Volgende deel Begin nieuw leven in Tasikmalaya.

    Share

    004 : Plotseling harde knal!

    Bijna 2 weken heb Ik niet over my Dhin`s leven verhaal verder schrijven. Niet omdat lui ben maar want Ik heb geen tijd en bovendien heb andere onderwerpen die toch eerder moest updaten :blush:

    Vandaag ga Ik toch weer verder te vertellen/schrijven :compy: wat Ik in my leven heb meegemaakt. Dit is deel 004. Vorige deels 001, 002 en 003.

    In de jaren 1976 woonde myn ouders in speciale woonwijk voor soldaten. we noemen “asrama“. In middag speelde myn moeder vaak volleyball samen met andere buren. En myn vader kletse met andere vaders of speelde hij schaak.

    Op een dag hoorden wij harde knal “Jeguer….Boem…!“. Heel erg harde knal 😮 . Ik stond toen voor de raam aan het kammen want was net klaar met avond douchen (Ik was toen 5 jaar oud) en myn oude zus was steeds buiten aan het spellen terwijl myn moeder was het aan het koken. Iedereen was paniek en schreeuwen naar buiten rennen. Myn moeder riep gelijk myn oude zus “Heni…Heniiiii…Heni…!” Myn vader kwam gelijk naar ons toe en Iedereen vroegen naar elkaar wat er aan de hand was. Andere zei “Misschien 2 treinen botsen”. Achter onze asrama is er spoorlijn. Ze gingen gelijk naar achter om te kijken maar niks te zien daar. En verder raden…

    In de avond op dezelfde liepen myn ouders naar stad om veilig plek te zoeken. Ik herinner me dat myn vader mij vast houde en my moeder vaste myn oude zus hand en liepen naar de stad. Een paar dagen later weten wij allemaal waar die harde knal kwam. Deze kwam van P.T. Dahana (fabriek Bom) Tasikmalaya. Daarna….

    Plotselling was Ik wakker in andere huis, stad en provincie. Volgende keer 005 : Piep kleine huisje

    Ik hoop dat jullie nog leuk vinden om te lezen! :read:

    Fijne dag allemaal :sun:

    Liefs,
    dhinivh

    Share

    003 : 2 jaar verschil

    Vandaag ga Ik verder over my eigen leven verhaaltje. Als jullie nog niet deel 001 en 002 gelezen dan kan je op de link klikken.

    Helaas heb Ik geen oude foto`s van ons toen Ik en myn oude zus nog klein waren en myn ouders waren nog jong. Ik heb wel nog eentje oude foto : Myn ouders, myn oude zus en Ik maar Ik kan nergens vinden 🙁 Echt balen!

    Ok… nu ga Ik beginnen…

    Op vorige verhaaltje vertelde Ik dat myn ouders in oktober 1968 ben getrouwd. Ze was toen nog maar 16 jaar oud. 6 maanden later werd myn moeder zwanger. In het ziekenhuis was haar eerste dochter geboren op 15 december 1969 in Tasikmalaya (myn moedergeboortestad). Hun eerste dochter is Heni Herawati (Heni) genoemd.

    Toen myn oude zus bijna 2 jaar oud was, werd myn moeder zwanger van mij. Maar myn moeder wilde nog niet (nog niet klaar) voor tweede kindje en dus ze probeerde om haar zwanger af te breken met medijcinen. Maar Ik ben zo eigenwijs en dus op 7 november 1971 was myn moeder bevallen van mij in het ziekenhuis Tasikmalaya. Myn vader geeft de tweede dochter Diana Sri Sulistiawati (Dini en nu Dhini). En dus myn oude zus en Ik is maar 2 jaar verschil.

    My naam was bijna Eros (Roos bedoel) genoemd. Maar Ik ben blij dat niet die naam geworden. Het klink kampoeng naam.

    Als myn moeder tijd hebt, liggen wij met drieen in een bed en ze vertelde dit aan ons over onverwachte 2de zwangerschap en ook over my naam Eros. Wij lachten en Ik zei “Oh… gelukkig niet Eros geworden” en myn oude zus peste gelijk ” 😆 Ha.. ha.. Nyi (roep voor een vrouw) Eros met gemene stem (Ja.. myn oude zus kan heel goed gemeen zijn)”

    Hieronder heb Ik wel andere oude foto gevonden.

    Er is vraag in comment op my vorige blogpost van Sanne. Ze vroeg “Waarom hebben je zussen wel hun ‘eerste’ naam als roepnaam en jij niet? Waarom word je Dhini genoemd en niet Diana?

    My antwoord “Myn moeder vertelde aan ons want wij hebben ook aan haar gevraagd toen wij nog jong waren. Myn moeder zei… toen myn oude zus begon te praten, kreeg ze moeilijk om myn naam te roepen. En dus myn moeder bedacht hmmmm… Diana is in de ochtend om 5 uur geboren en dus komt Dini is precies goed en makkelijk ook voor myn oude zus om mij te roepen. Eigenlijk kan ook Dian of Ana roepen maar geen in myn moeder gedachte. Vanaf dat moment roep mij iedereen Dini.

    Dini is meer betekenen in Indonesiche taal zoals :
    Terlalu dini (te vroeg)
    Dini hari (vroeg in de ochtend)
    dhini (vroeg)

    Ik hoop dat jullie leuk vinden met my roots. Jullie kunnen altijd mij vragen als onduidelijk is?

    Fijne weekend toegewenst everybody!

    Liefs,
    dhinivh

    Share

    002 : Myn ouders

    Vandaag ga Ik deel 2 Dhin`s egien leven verhaaltje schrijven :compy: Deze deel gaat over myn ouders. Als nog niet gelezen vorige blog klik hier. En voordat Ik over myn ouders beginnen te schrijven, ga Ik een paar woorden schrijven zoals …

    Hieronder kunnen jullie lezen

    NEDERLANDS INDONESISCH JAVAANS SOENDANES
    Myn ouders Orang tua ku ? ?
    Papa (Pa) Bapak (Pak) tegenwoordig
    ook noemen Papa
    Pae In de kampoeng vroeger
    “Abah” tegenwording gebruik niet meer, denk Ik
    Mama (Ma) Ibu (bu) tegenwoordig ook
    noemen Mama
    Bue In de kampoeng vroeger
    “Emak” tegenwording gebruik niet meer, denk Ik
    Myn vader Bapaku, Papaku Pae ku Abah abi
    Myn moeder Ibuku, mamaku Bue ku
    Oma Nenek Embah putri, noem haar ook
    Oma zoals in Nederland
    Nini
    Opa Kakek Embah kakung, noem hem ook
    Opa zoals in Nederland
    Aki
    Tante Bibi ? Bibi
    Oom Paman ? emang
    Oude zus Kakak Mbak Teteh, Eteh
    Jonge zusje Adik dek dek
    Broer Kakak Mas Aa, Akang
    Jonge broertje Adik adik adik

    Myn vader of Bapakku
    Myn vader komt uit Yogyakarta. Op 20 aug 1939 is hij geboren in Yogyakarta. Zijn naam is Suharjono of Pak Jono of Mas Jono. Hij heeft 2 broers en 1 zusje. De oude broer (Mas Doel) woont in Yogyakarta en heeft 6 kinderen, 5 dochters (Mbak Umi, Mbak Diah, Mbak Au en Uchi (de jongste dochter) en een jongen (Mas Dono). De andere broer (Pak Hartono) woont in Tasikmlaya en heeft 2 jongens (De Hari en 🙄 ben vergeten). De zusje woonde ook in Tasikmalaya maar sinds haar man overleden, verhuisde zij naar Yogyakarta. Ze heeft 4 kinderen, 2 jongens (De Perie en De Iwan) en 2 dochters (De Nuri en De Novi)

    Ik kende niet myn Opa want hij is al overleden. Ik kon wel myn oma herrineren, Mbah Joyo Puspito.

    En myn vader zelf heeft 3 dochters : Mbak Heni (Myn oude zus), Ik en myn jonge zusje (Dewi of Ewie noemen).

    Myn vader is rustige man en lieve man en ook oudewets maar hij is ook streng (te beschermen). Misschien omdat wij allemaal dames zijn. En als hij boos, word zijn gezicht gelijk rood 😈 met grote ogen ook nog. Ik ben altijd bang als hij boos is. Maar als hij boos, slaan hij nooit wel kneep op benen. Maar nog nooit op myn lichaam. Op myn oude zus benen wel. Als myn vader boos, durf Ik niet aan hem te kijken. Maar myn zussen wel. Myn vader vind niet goed slaan op hoofd want hoofd is gevoelig dan word beschadig en dus hij kneep op benen op oortjes. Hij deed dat als echt nodig is, anders zei hij met grote geluid en dat was genoeg want wij waren gelijk bang.

    Myn vader is beetje gierig en geen kleding shopping of andere leuke dingen. Maar als voor school bijv. boeken, pen enzo… maar voor de tas en schoenen dan moest hij eerst zien kapot of niet anders kreeg geen nieuw tas of schoenen.

    Read more

    Share