Tijd voor volgende deel en dat is deel 009 Vorige deel 008 als wil lezen

Op een dag was er heel echt..echt keihard regen. We hoorden harde geluid samen met bliksem “djeguer…duer..en dan bliksem er bij”. Echt best eng. Gelukkig mochten wij bij Bu Darmo blijven slapen. Bu Darmo`s huis is groot genoeg (van baksteen).

Wij waren natuurlijk bang wat ging gebeuren als wij in onze piep klein huis gewoon bleven. De wind ook was keihard . Echt onprettig! Gelukkig zijn er aardige mensen dus we konden in veillig plek blijven. Het regen bleef doorgaan.

Bu Darmo zei “We gaan zout strooien buiten , dan straks stopt het regen langzaam want water en zout hoort samen bij elkaar. Net als de zee!” En dus deed wij samen die zout voor de deur strooien. Een paar minutes later werd het regen langzaam en langzamer geworden. Geen geluid en bliksem meer, geen harde wind meer. En dus geen stormen meer. De lucht werd helder.

Toevallig of waar over die zout dat weet Ik niet.

Hebben jullie misschien ooit gehoord daarover?

Lees ook:

1. 007 : Elke week moest Ik jamu drinken…bah!
2. 005 : Piep kleine huisje
3. 008 : Shuuuuuaah….!

Toen… Ik na een paar maanden in Yogya woonde, ging Ik met andere kinderen om. Ennu denk Ik “Hoe kon Ik de taal verstaan (ze spreken Javanese taal) ? :rolleyes: (Ik ging nog niet naar school toen die tijd). Ja..inderdaad Kinderen kunnen makkelijk communiseren.

Op een middag ongeveer half 3 ofzo speelden wij samen. We maakten van banaan stok een paardje kuda-kudaan dari pelepah pisang. Dan renden wij heen en weer. Tegelijkertijd voerde myn moeder mij. Ze maakten meestal bolletjes van de rijst (Ik weet het niet meer rijst met wat eten.). Ik rende naar myn moeder en zei..”Aaa….” Dan voerde myn moeder de rijst bolletjes die op bord al klaar leggen. Dan rende Ik naar andere kinderen om weer te spellen.
Myn moeder at meestal ook mee. Dus een bord voor 2 personen

Een paar keren rende heen en weer naar haar toe om bolletjes rijst te halen. En toen….

Shuuuuuuaaaah…..! :tongue: Ik moest echt schreeuwen want het was echt pittig. Myn moeder stopte een chili in de bolletje rijst. Natuurlijk wist ze niet dat in die bolletje rijst er chilli was. Ik denk die bolletje rijst voor haar (niet voor mij). Myn moeder zei toen..Sorry..Dhini! Ibu wist het niet!

Hele fijne avond toe…liefs!

Lees ook:

1. Dhinilicious… blij
2. 007 : Elke week moest Ik jamu drinken…bah!
3. 002 : Myn ouders

Toen Ik klein was (5 jaar oud ongeveer), ben Ik best mager (voordat Ik getrouwd, na getrouwd werd my gewicht 45kg –ben heel erg blij mee maar nu tijdens my zwangerschap word Ik nu 51kg). Myn huid is best licht vergelijken met andere javanese kinderen, myn haar was ook niet donker (licht bruin).

En dus elke zondag nam myn moeder mij mee als ze naar de markt die tegenover Prambanan temple. We liepen samen want het is niet echt zo ver van ons huis. Daar waren er traditionale medicijne drink verkopers, wij noemen “Jamu (djamu)” (gemaakt van verse kruiden). Ik wilde eigenlijk niet want het is echt bitter :tongue: Maar moest Ik het drinken van myn moeder (en ook de verkoper) want ze wilde dat Ik heel veel zou eten en werd beetje mollig.
Na deze drank medicijnen drinken, krijg Ik meestal in een kleine glasje beetje zoetje drank om de bitter smaak te neutraleseren. Het hoopte met deze traditionale medicijne drank werd geholpen, maar helaas blijf Ik mager. Maar myn moeder bleef gewoon doen en tot Ik op basis school zat (ze maakte deze drank zelf – voor volgende deel)

Deze djamu is van koejit en mix met andere tradisionale kruiden ofzo.. (Ik weet het niet wat). Ik weet het niet de naam van de jamu (ga myn moeder vragen)

Myn oude zus ging niet mee want ze is mollig genoeg en dus niet nodig..! Ze speelde lekker met vrindiennetjes.

Moesten jullie ook wat eten of drinken om te helpen?

Lees ook:

1. 003 : 2 jaar verschil
2. 004 : Plotseling harde knal!
3. Bijna moederdag

Als myn moeder iets wat wasde in de opak rivier, ging Ik ook mee. De water was echt helder (Ik weet het niet nu) en niet echt diep (tot maar onder knie die water) en je kon de bodem echt goed zien. Ik speelde daar want er waren veel vissen en je kan met een van Besek bambu die vissen vangen. Echt leuk toen die tijd.

Er een jongen (de zoon van het groot huis) riep mij altijd als hij naar de rivier Opak wilde spellen. Hij riep “Dhini…Dhini..we gaan naar rivier Opak om de vissen te vangen?” Ik vond natuurlijk leuk
We keken natuurlijk niet naar de tijd. Ik bedoel hier..s`morgen, smiddag of s`avond.. maar vaak gingen wij in de middag, precies de zon onder onze hoofd. Dit is eigenlijk niet goed want onze hoofden worden duizelig door die hete zon.

Tijdens vissen vingen, genotan wij natuurlijk van toen hoorde Ik my vader stem my naam roepen. “Dhiniiiii… Dhini…….!” riep hij. Ik was bang dat hij boos word want Ik in de zon speelde. Als wij myn vaders stem hoorden, gingen wij gelijk onder de brug verstoppen . Myn vader zag meestal niet en als hij weer weg was, dan gingen wij verder vissen zoeken :biglacht:

Op een dag ging Ik stiekem met die jongen in de rivier Opak spellen. Het was leuk toen die tijd en dus ging stiekem naar de Opak rivier om de vissen te vangen. En zoals gewoonlijk hoorden wij my vaders stem mij naam te roepen en wij zag hij op de burg. Oeh…renden wij gelijk onder de burg dan kon hij ons niet zien Myn vader vond niet goed voor mij als in de middag onder de hete zon spellen maar ja..wij waren toen nog klein en leuk altijd in de water spellen…toch?

Thuis kreeg Ik gelukkig geen straf :) En wij mochten weer spellen maar niet in de middag (in de morgen tussen 10 0f 11 of avond tussen 16.00 of 17:00 want op die tijd de temperatuur is niet zo erg warm)

Hebben jullie ook stiekem gedaan toen of nu?

Liefs,

Lees ook:

1. 005 : Piep kleine huisje
2. Arjo`s spuugdoekjes toen hij baby was
3. 003 : 2 jaar verschil

Deze doekjes kan later voor onze baby gebruiken. Dat vind Ik zo bijzonder.

Er zijn nog oude baby spullen die ooit Arjo had gebruiken toen hij baby was. En wij gaan a.s. zaterdag die spullen uitzoeken, meenemen en gebruiken voor onze baby.

Gebruiken jullie ook ooit oude spullen van vroeger?

Ik wens jullie fijne dag toe!

Liefs,

Lees ook:

1. De mooiste Arjo`s verjaardagcadeau
2. De allereerste foto/echo van onze baby
3. Bij de Gynaecoloog

Vandaag ga Ik toch weer verder te vertellen/schrijven :compy: wat Ik in my leven heb meegemaakt. Dit is deel 004. Vorige deels 001, 002 en 003.

In de jaren 1976 woonde myn ouders in speciale woonwijk voor soldaten. we noemen “asrama“. In middag speelde myn moeder vaak volleyball samen met andere buren. En myn vader kletse met andere vaders of speelde hij schaak.

Op een dag hoorden wij harde knal “Jeguer….Boem…!“. Heel erg harde knal :o . Ik stond toen voor de raam aan het kammen want was net klaar met avond douchen (Ik was toen 5 jaar oud) en myn oude zus was steeds buiten aan het spellen terwijl myn moeder was het aan het koken. Iedereen was paniek en schreeuwen naar buiten rennen. Myn moeder riep gelijk myn oude zus “Heni…Heniiiii…Heni…!” Myn vader kwam gelijk naar ons toe en Iedereen vroegen naar elkaar wat er aan de hand was. Andere zei “Misschien 2 treinen botsen”. Achter onze asrama is er spoorlijn. Ze gingen gelijk naar achter om te kijken maar niks te zien daar. En verder raden…

In de avond op dezelfde liepen myn ouders naar stad om veilig plek te zoeken. Ik herinner me dat myn vader mij vast houde en my moeder vaste myn oude zus hand en liepen naar de stad. Een paar dagen later weten wij allemaal waar die harde knal kwam. Deze kwam van P.T. Dahana (fabriek Bom) Tasikmalaya. Daarna….

Plotselling was Ik wakker in andere huis, stad en provincie. Volgende keer 005 : Piep kleine huisje

Ik hoop dat jullie nog leuk vinden om te lezen!

Fijne dag allemaal

Liefs,

Lees ook:

1. Niet leuk nieuws
2. Myn bapak is jarig
3. 002 : Myn ouders

Hieronder zijn een paar lieve mensen van vroeger die Ik echt mis. Ze zijn …
LET OP : Lange verhaal :compy:

Hadiati
Ze was myn klasgenoten toen Ik nog op Junior high schools zat. Sinds myn moeder in buiten Indonesia werkte en Ik was toen in secondary school zat, werd wij close. Ze ging niet verder studeren na Junior high schools, want haar ouders konden niet school geld betalen. Als Ik klaar met school was, ging Ik naar haar huis om beetje te kletsen en soms at Ik daar. Ze helpt haar ouders. Haar ouders zijn voedsels verkopers. Haar moeder werk als verkoper in eigen plek in kleine pasar en haar vader werkt s`avond om de gerechten te verkopen. Ze bereide alles die straks haar vader neemt met voedselkarren. Ze was echt lief geweest voor mij. Dank je wel Hadiati voor onze vriendschap.

Ik droom dat Ik naar Tasik zou gaan en Ik wil wat iets aan haar geven als bedanken.

Eline, Tuti en Nunung
Ze waren myn klasgenoten toen wij op dezefde klas in secondary school zaten. Ze wisten niet dat myn moeder in buiten Indonesia werkte en dat hoefde ook niet. Toen die tijd heb Ik geen zin naar huis want onze huis werd saai zonder moeder. We moesten zelf doen (Myn vader, Ik en myn jonge zus, myn oude zus studeerde in Yogyakarta). Na school (om ongeveer 12 uur zijn wij klaar met met study op school) ging Ik meestal een van hun huis. Ze vroeg meestal aan mij, bijv. Eline zei “Dhini, kom je naar myn huis?” Bij haar huis kletse wij natuurlijk over huiswerk en ook andere dingen gepraat daarna kreeg Ik eten.
En andere dagen vroegen (niet elke dag) Tuti of Nunung om bij hun huis langs. Soms met 3en of 4en gingen wij samen een van myn deze lieve klasgenoten. Daar meestal kregen wij wat eten (lunch). Als bij Nunung langs kwam, namen wij meestal kroepoek naar huis mee. Nunung ouders heeft eigen bedrijf (kroepoek bedrijf). En bij Tuti behalve lunch, aten wij lekker verse fruit uit haar eigen tuin.
Dank jullie wel Eline, Tuti en Nunung voor vriendschap

Lilis
Toen Ik in Yogyakarta woonde, woonde Ik samen in een huur kamertje met myn oude zus. 1 of 2 jaar werkte Ik niet, study niet en geen boyfriend ook. Toen Ik toerstm cursus (1 jaar) volgde, ken Ik Lilis. Sinds wanneer en how werden wij bevriend. Ze woonde lekker bij haar ouders en heeft eigen bromer. Op een dag hadden wij (myn oude zus en Ik) geen geld meer, geen centjes in onze portemone. En transfer geld van onze vader duurt echt lang toen die tijd. Ik durfde niet aan iemand geld lenen, maar we moesten wat eten en dus met vol moed vroeg Ik aan Lilis om kleine beetje geld te lenen. Ik leende 5000 rupiah (vroeger nog gulden. als in euro 0.34) van haar. Dan konden wij eten. Als geld van onze vader binnen, betaalde Ik terug aan haar dan als wij nodig weer toch makkelijk om aan haar weer te lenen. als Ik het nog niet kon betalen dan zei Ik tegen haar “Lis volgende maand ga Ik betalen he!” Ze begrijpt het wel. Dat is lief van haar. Ooit toen tijdens Ramadhan, kwam ze met lekker gerechten voor ons. Wij verbaasden natuurlijk. Zo… echt lief van haar. Dit was echt onverwacht wat ze voor ons had gedaan.
Dank je wel Lilis voor je liefde

Komang
Toen in een souvenir winkel werkte (prawirotaman 2 (toeristm straat)), kreeg Ik plotselling ontslag zonder goede redenen. Ik huilde natuurlijk toen terug naar myn huur kamer en hoe moest Ik de huur betalen? (Ik kreeg niet meer geld van myn vader sinds Ik baan heb). Ongeveer 3 maanden werd Ik werkzoekende. Op deze winkel werkte ook Lilis. Er kwam Komang van een andere kamer waar Ik daar huurde, werkte ze in een restaurant (prawirotaman 1 (toeristm straat)) en brachte elke avond eten voor mij. Wat lief van haar en zocht een baan ook voor mij in een restaurant. Maar Ik vond de baas niet leuk (ongezellige gezicht van die baas), wilde Ik niet daar werken. Sorry!

Op een dag kwam haar broertje langs want hij wilde naar Bali familie bezoeken en hij vroeg Komang ook om mee te gaan. Komang vroeg mij om naar Bali bij haar familie mee te gaan bezoeken. In het begint wilde Ik niet want Ik heb geen centjes. Maar in my andere gedachte wilde Ik ook Bali bezoeken. Zo populair bij toeristen maar Ik zelf nog nooit geweest dus waarom niet. Dat was de eerste keer voor mij op Bali.

Dank je wel Komang voor je liefde

Puji
Andere huurgenoten Mbak Puji (dezelfde leeftijd met mij maar Ik ben gewend om haar met Mbak te roepen). Ze wertke in een nieuw restaurant “Asri” (prawirotaman 1 (toeristm straat)) als ober, vroeg zij aan mij of Ik daar wilde werken want nog een ober nodig. Waarom niet? zei Ik tegen haar en ze praate met de eigenaar van die restaurant en nam Ik als ober aan. Ze was toen de enige ober in deze restaurant. Ze werkte dus in de morgen en ook in de avond. Vandaar bied ze mij deze baan aan.

Hier wil Ik haar bedanken want Ik kon de huur zelf betalen en ook voor zelf wat eten natuurlijk. Ik werkte daar best lang.

Dank je wel Mbak Puji

Dirk
Hij kwam elk jaar naar Indonesia op vakantie. Hij is beroemd in Prawirotaman straat vooral bij de dames Komang maakte hij met mij kennis. Daarna kwam hij vaak naar restaurant waar Ik werkte. Hij was echt lief geweest voor mij. Hij maakte grapjes als Ik moe, boos, chagrijnig was. Hij trakteerde wat drinken of eten als er lopender verkoper langs restaurant waar Ik werkte. Hij trakteerde andere dames ook hoor! niet alleen Ik dus. S`avond vroeg hij om naar bioschoop filmpje te gaan kijken. Hij was de eerste toeristm die aan mij vroeg. Ik herinner me nog de titel van de filmpje die wij haden gekeken “The Lost World: Jurassic Park (1997)“. Het was best enge filmpje voor mij Ik schreeuwde toen daarna zelf lachen want Ik was de enige die schreeuwde. Verder deed hij echt lief voor mij. Hij nam soms cadeautje voor mij die hij uit Holland meegenomen o.a. postzegels enzo…. Hij had my computer cursus ook betaald. Lief toch!

Hij zei ooit dat Ik als zusje voor hem dat vond Ik leuk.. echt leuk! want Ik heb zelf geen broer of broetje. Ik heb geen contact meer met hem. Hij is getrouwd en heeft een zoon. Het grappig is dat zijn ouders neiuwe jaar kaart naar mij sturen. Wat lief van zijn ouders.
Ik heb geen contact meer met hem maar ben blij als hij blij met zijn vrouw en zijn zoon.

Dank je wel Dirk voor je liefde.

U. Peter Degen
Hij komt uit Canada en elke dag kwam naar restaurant Asri waar Ik werkte. Hij naam altijd apel en cholate mee voor mij. Lief he van hem!
Een paar jaar later kwam hij niet meer naar Indonesia (Yogyakarta) maar Ik vergeet hem niet. En toen zag Ik hem adres kaartje en Ik stuurde hem een brief en kreeg antwoorden. Vanaf dat moment werd wij vriendschap en vertelde Ik alles wat Ik in myn leven meegemaakt. Hij wist dat Ik postzegels verzamelen. Op een dag kreeg check om serie Soekarno postzegels te kunnen kopen. Dat was de eerste check die ooit heb gekregen. Dank je wel Peter. Sinds Ik email adres heb, sturen wij via email. Hij woont in Bali en daarna hoorde Ik niks meer van hem. De laatse nieuws van hem dat hij hertrouwd met Indonesische vrouw en in zijn laatste email dat hij ziek is. Verder hoor Ik niks meer over hem. Ik heb wel email gestuurd maar tot nu toe geen antwoord. Hij is echt lief geweest voor mij.

Dank je wel Peter voor vriendschap en je liefde voor mij

Didi & Dagmar
Ze is echtpaar uit Duitsland. Op een dag kwamen zij naar restaurant Asri. Ze wilden ontbijten in Asri restaurant. Ze vroegen ooit my leeftijd. Ik heb geen idee hoe oude was Ik toen.. :roll: Ik denk ongeveer toen 25 jaar of meer ofzo. Ze verbaasden :o “Wat?” Ze zeiden “Nee, Ik denk dat je 17 jaar oud bent” Ik zei toen “Oh…! Dank je wel ” Ik kreeg meestal groot fooi van hun maar Ik deed meestal in onze fooi box voor ons samen delen.
Een jaar kwamen zij naar Asri restaurant om te eten natuurlijk. Sindiens hadden wij contact (brieven sturen naar elkaar). Van hun volgde Ik Engels cursus om my engels beter te worden. Ze wisten ook toen Ik voor de eerste keer naar Nederland kwam. Ze stuurden trein kaartjes om naar hun huis in Germany te logeren. Ik kreeg heel veel postzegels van Didi want hij en zijn vrouw reizen heel veel. Kortom waren zij lief geweest voor mij. Zoals Ik weet dat ze nu in Thailand wonen. Helaas heb Ik geen adres van hun dus geen contact meer.

Dank je we Didi en Dagmar voor jullie liefdeheid

Gunnar storen
Het was stil in Prawirotaman street 1, geen toeristen . En op een avondje kwam langs de oude man. Een colega van mij W zei “Hello” maar hij liep gewoon verder. En toen een paar minuutjes later kwam hij terug en binnen naar Asri restaurant. Daarna wij bla…bla.. tijdens zijn eten wachte. Hij kom uit Norwegen. Sindien werden wij vriendschap. Hij stuurde brief met norwegen postzegels voor ons (Ik en myn colega W). Teon Ik in Nederland kwam, wilde hij mij in Dordrecht bezoeken maar vanwege zijn gezondheid kon hij helaas niet komen. Hij is op 31 maart`04 overleden. Hij is echt lieve man.
Zijn vrouw stuurde een brief naar mij om te laten weten dat hij overleden is incl. zijn brief voor mij die nog niet helemaal klaar is. Wat lief van zijn vrouw de brief naar mij had gestuurd.

Dank je wel lieve Gunnar onze vriendschap en je liefde voor mij en my colega W.

Dat is lieve mensen van vroeger die Ik echt mis. Bedankt voor jullie vriendschap en liefdehied. Love you all.

Hebben jullie ook lieve mensen van vroeger die jullie nu echt missen?

Liefs,

Lees ook:

1. Op het feest
2. Cadeaus voor mij
3. Dhinilicious… blij