Time verhaaltje

Op een dag vroeg myn ibu aan ons. Eerst vroeg ze aan myn oude zus “Heny..waar wil je wonen..Tasik of Yogya?” Myn oude zus antwoord is Yogya dan vroeg myn moeder aan mij en jij Dhini “Waar wil je wonen?” Ik zei “Tasikmalaya”

Een paar dagen later woonde ik in een ander huis en andere stad. En de stad is Tasikmalaya, onze geboorte stad en ons huisje in Kampoen Benda. Ik wist het niet wat was de reden dat wij terug naar Tasikmalaya. Misschien is de reden dat myn moeder graag dichtbij eigen familie woonde. Ik kan wel begrijpen als dat zo is want myn moeder was nog vrije jong (ongeveer 19 jaar oud) en ze had al 2 dochters namelijk myn oude zus en ik. De echte reden om in Tasikmalaya te wonen…dat heb ik tot nu toe aan myn moeder niet gevraagd of misschien wel…ben vergeten

Volgende deel Begin nieuw leven in Tasikmalaya.

Holland / Netherland = Belanda (Indonesisch)
Hollander / Netherlander = Orang Belanda (Indonesisch) = Orang Walanda (Sundanesse) = Londo (Javanesse)
Blanke mensen = londo geroepen

Volgende verhaaltje gaat nu deel 012.
Er waren meestal bussen touristen op main road staan, niet ver weg van onze huisje. Als de kinderen die bussen zagen, renden meestal gelijk en tegelijkertijd riepen ze…londoooooo…..londooooo……! Er waren londo…!
Ze riep my naam ook Dhini….dhini…londo….londo….er waren londo…kom mee….snel! schreeuwde de kinderen. Snel…! Ja..dah..myn stap was toen niet zo breed he! dus kon ik niet zo snel rennen.

Wij dachten toen dat alle blanken dezelfde waren (Hollander) en dus daarom roepen wij ze altijd londo. Eigenlijk kwamen ze misschien uit allerlei landen zoals Germany, USA ofzo (wist ik veel, toen was nog kleine meid he). Ze kwamen om Candi Prambanan te bezoeken die niet zo ver weg van onze huisje vandaan. Waarom parkeerde de bussen vlakbij onze huisje dat wist ik zelf niet waarom.

Als de kinderen al bij die bussen waren, riepen ze mister…mister met hun handen (om wat te krijgen). Ik keek meestal gewoon want ik durfde niet dichtbij te staan met alle kinderen de misters eromheen. Maar ik kreeg meestal wat, raar was dat… ik herinnerde wel…dat ik ooit muntjes kreeg (wat voor muntjes, geen idee), ik denk buitenland muntjes, en soms kreeg ik broodje met wat groenten erbij (misschien soort sandwich of burgers ofzo, geen flauw idee) en incl. box. Ik dacht toen…wat raar broodje met groente erbij :rolloog: . Ik at die broodje niet. Wat ik kreeg, gaf ik altijd aan myn moeder. Wat myn moeder deed? Geen idee want ik ging meestal gelijk terug om naar andere kinderen te kijken wat andere kinderen kregen en ik wist niet en nooit gevraagd naar hun wat ze kregen want ze renden snel terug naar huis met grote gllimlacht op hun gezicht als ze wat iets kregen

Soms denk ik nu ..er was een van de toeristen die van ons op foto`s :pict: maakten of niet, he :rolloog: ?! (bedoel …de kinderen en incl. me ). Als ja…dat wil ik die foto`s graag zien.

Vandaag is my zwangerschap in 32 weeks (foto moet eerst gemaakt worden en dus misschien morgen ga ik of toch NIET posten want vanmiddag gaan wij samen met myn lieve man`s collegas uiteten in Tilburg.

Best een tijde van de laatste verhaaltje. Het komt andere onderwerpen tegen maar vandaag ga ik verder met deel 011.

Het was tijd voor myn oude zus om naar basis school te gaan. Ik weet het niet waar de schoogebouw precies was.

Ze gingen meestal samen met andere kinderen naar school. Als ze naar school ging, droeg ze zwarte schoentjes met witte sokjes aan en ze was de enige die schoentjes droeg. Niet via brug gingen ze naar school maar ze stakken over de opak rivier en een van die kinderen droeg myn oude zus op zijn rug over de rivier…hoewel de rivier is niet echt diep (onder de knie) maar myn oude zus wilde niet haar schoentjes nat en dan uit en weer aan doen en dus dat de enige manier en gelukkig was er iemand die met plezier myn oude zus naar andere kant van de opak rivier dragen.

Myn moeder en Ik keken meestal en zwaaiden samen naar haar Hati-hati ya..! (voorzichtig he!)